วันนี้ม่อนนั่งอ่านอะไรไปเรื่อยเปื่อย............เผอิญไปเจอบทความที่ให้กำลังใจดีอ่านะเลยเก็บเอามาฝากทุกคนให้ได้อ่านกัน หวังว่ามันจะช่วยให้คนที่หมดกำลังใจหรือว่ากะลังสิ้นหวังในชีวิต.............มีกำลังใจที่จะลุกขึ้นมาสู้นะคะ   เปนกะลังใจให้(^^^^^---^^^^^)OOooooo

บ่อยครั้งที่ชีวิตผิดพลาด..ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็แล้วแต่ 
เรามักจะเอาสมาธิไปจดจ่ออยู่กับความผิดพลาดนั้น 
ซ้ำเติมตัวเองให้ทุกข์ให้เสียใจ 
และพยายามจะสร้างคำถามเพื่อค้นหาคำตอบให้ตัวเองอยู่เสมอ 
ทั้งๆ ที่เราก็รู้ว่าคำตอบที่สร้างขึ้นมานั้น มัน "ไม่ใช่ความจริง" 
ที่จะทำให้เราหลุดพ้นจากความเสียใจนั้นได้เลย 
เราจึงยอมติดกับดักความเสียใจอย่างถอนตัวไม่ขึ้น 
และกลายเป็นทาสของมันอย่างรู้ตัว 

รู้ว่าเสียใจแต่ก็ไม่ทำให้อะไรมันดีขึ้นมา 
และเราก็ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้ 
แต่ทำไมเรายังเป็นทุกข์กับการเลือกที่จะเสียใจ 
และทำชีวิตให้มันแย่ลงกว่าเดิมทุกวันๆ 
ทั้งๆ ที่ก็รู้ว่ารสชาติของมันสุดแสนจะขมขื่นมากมายเพียงใด 

เพราะ "เราเริ่มต้นใหม่ไม่เป็น" 

เราเลยยังทุกข์ระทมไปกับความผิดพลาดของชีวิต 
สิ้นสุดแล้วแต่ก็เริ่มต้นใหม่ไม่ได้... 
ไปไม่เป็น...เหมือนจะมองเห็นทาง...
แต่ก็เลือกที่จะปิดหู ปิดตา และไม่พยายามจะเปิดใจ 
เราจึงต้องอยู่กับความเศร้าเสียใจอยู่ทุกคืนทุกวัน 
ตอกย้ำความผิดพลาดให้ตัวเองอยู่อย่างนั้นเสมอๆ 

ลองมองดูวิถีดอกทานตะวันบ้างสิ.. ชีวิตมีแต่ความเบิกบาน 
เพราะรู้จักที่จะใช้ชีวิตไปพร้อมๆ กับแสงตะวัน 
แสงสว่างที่ส่องนำทางให้ชีวิตทุกชีวิต "ยังคงมีชีวิต" 
แม้ยามที่ดอกทานตะวันร่วงโรย 
ก็ยังคงทิ้งเมล็ดพันธุ์ให้เจริญเติบโต 
งอกงามและรับแสงตะวันได้ใหม่อีกครั้ง 

เพราะฉะนั้น เราต้องไม่ปิดตัวเอง 
แล้วจมอยู่กับความคิดที่ว่า ชีวิตต้องเริ่มต้นใหม่ไม่ได้ 
อย่าทำร้ายตัวเองด้วยการเศร้าเสียใจ 
แล้วปล่อยให้ชีวิตมันไหลไปเรื่อยๆ อย่างไม่มีคุณค่าและไร้จุดมุ่งหมาย 
จงใช้ชีวิตให้เป็นดั่งเช่นดอกทานตะวัน 

แม้ยามผิดพลาด เสียใจ ก็จะมีทางออกของชีวิตเสมอ 
อับจนหนทางอย่างไร แสงสว่างจากดวงตะวัน 
ก็จะคอยส่องทางให้เราได้พบเจอทางออก 

"ชีวิตเราจึงมีทางออก ตราบใดที่บนโลกใบนี้ยังมีทิศตะวันออก" 

แม้ว่าชีวิตจะยังมืดมน จะยังคงจมอยู่กับความผิดพลาด เศร้าใจ 
ก็จงเศร้าให้ถึงที่สุด เสียใจ ก็จงเสียใจเสียให้พอ 
หากยังร้องไห้ ขอให้ระบายน้ำตาออกมา อย่ากักเก็บมันไว้ 
เมื่อเราเสียใจอย่างถึงที่สุดแล้ว เราต้องกล้าลุกขึ้นมาปฏิวัติตัวเอง 
และพร้อมที่จะเป็นคนใหม่ ที่ใช้บทเรียนจากอดีต 
เป็นเหมือนเข็มทิศคอยช่วยบอกทางแก่ชีวิต เพราะ 

"ความเศร้านั้นมีข้อดีข้อเสียในตัวมันเอง 
ข้อเสียคือทำให้เราโศกาอาดูร 
แต่ข้อดีของมันคือ... สอนให้เรารู้ว่าเราจะไม่ผิดพลาดตรงนี้อีก เราจะต้องไม่ร้องไห้ให้กับมันอีก" 

ใครบางคนเคยบอกเอาไว้ ตอนที่เสียใจกับความผิดพลาดของชีวิต 
เพราะฉะนั้นแล้วเกิดเป็นคน มีความรู้สึกรู้สาเหมือนกันหมด 
สามารถเศร้าเสียใจกับอดีตที่ผิดพลาดได้เหมือนกันหมด 
และก็เริ่มต้นใหม่เหมือนกันหมดเช่นเดียวกัน
ขอเพียงกล้าที่จะเป็นนกปีกหักที่พร้อมจะรักษาตัวเอง 
และออกเดินทางได้โดยไม่กลัวว่าหนทางข้างหน้า 
จะผิด พลาดซ้ำสอง อย่าลืมนะว่า ... 

"เรามีโอกาสผิดพลาดได้บ่อยครั้งเท่าไหร่ เราก็เดินถูกทางมากขึ้นเท่านั้น..." 

 

ไม่มีคำเฉลยที่ถูกต้อง และแน่นอนตายตัว
เพราะความรักของแต่ละคน . . . นั้นมีความหมายในตัวเสมอ
และความหมายเหล่านั้น . . . ก็ไม่ผิด
แต่จะถูกหรือไม่นั้น . . . ขึ้นอยู่กับคนสองคน
สองคนที่จะสามารถทำความหมายของคำว่า . . . "รัก" ได้ถูกต้อง



หากแต่หลายคน . . . ยังไม่รู้ความหมายของคำว่ารักที่แท้จริง
แน่นอนความเจ็บปวด..ความล้มเหลวในรัก . . . และอีกหลายอย่าง
จะส่งผลต่อความรัก . . . ของคุณอย่างแน่นอน
แล้วอะไรคือ . . . คำตอบของความหมายคำว่า "รัก"
ฉันก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน . . .



แต่เท่าที่ฉันรู้ . . . "ความรัก" เป็นสิ่งที่งดงาม
. . . และมีค่าเกินกว่าจะบรรยาย
หรือหาความหมายได้ . . .
หากแต่ความรัก..ทำให้เรามีชีวิตที่มีหลายรสชาติ
แล้วแต่ว่า . . . คุณต้องการให้มันเป็นรสชาติยังไง
ฉันเคยคิดว่า . . .  "ความรักที่แท้จริง" . . . ไม่มีในโลก
เพราะนั้นคือผลจากกประสบการณ์ความรักที่ล้มเหลว
แต่ครั้งนี้ . . . ทำให้ฉันได้รู้แล้วว่า . . .
"ความรักที่แท้จริง" มีจริง . . .

นี่ฉัน . . . เป็นอะไรไปนี่
หรือว่า . . . ตอนนี้ความรักฉันเป็นสีชมพูจึงได้คิดว่านี่คือรักแท้
คำตอบหรอ . . . เปล่าเลย ไม่ได้เป็นอย่างที่คิด
ตรงกันข้าม . . . จะเรียกว่าผิดหวัง, อกหัก ฯลฯ ก็ว่าได้



ความรักของฉัน ไม่สมหวังเลยแม้แต่นิดเดียว
ฉันเคยร้องไห้ . . . ฟูมฟาย . . . ราวกับหัวใจจะแตกสลาย
ไปพร้อมกับความรัก . . . ที่ไม่สมหวังของฉัน
แต่ฉันยังมีเพื่อน มีแม่ มีพ่อ และครอบครัวของฉัน
ที่คอยเข้าใจฉัน คอยปลอบฉันตลอดเวลา

 

วันนั้นฉันร้องไห้ . . .แต่แม่ก็ปลอบใจฉัน
แม่บอกว่า . . . จำคำพูดที่เคยบอกแม่ได้ไหม?
ลูกบอกแม่ว่า . . . ลูกเผื่อใจแล้วกับความรักครั้งนี้
เพราะมันคงเป็นไปได้ยาก ในความแตกต่างของลูกกับเขาหลายๆเรื่อง
ความรักคือการให้อภัย แม่ให้อภัยพ่อมาตลอด
และพ่อก็ให้อภัยแม่เช่นกัน . . . ลองถามตัวเองก่อน



ว่าถ้าเลิกกับเขาแล้วลูกต้องเจ็บปวดไหม . . .
แม่รู้ว่า . . . ลูกอยู่ได้แน่นอนถ้าไม่มีเขา
แต่จะเจ็บปวดและทรมานแค่ไหน . . . กว่าจะหาย
ปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามปกติ . . . เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น



ให้โอกาสทั้งเราและเขา . . . จนวันหนึ่งลูกก็จะไม่เจ็บปวดอีก
เพราะความเจ็บปวดมันจะจางหายไปพร้อมกับความคิด
และการเจริญเติบโต . . . ความเป็นผู้ใหญ่ของลูกมากขึ้นนั่นเอง
อย่าเสียใจจนทำให้ . . . เสียงานหรือเสียบทบาทหน้าที่
ทำตัวเองให้ดีที่สุด ดูมีคุณค่าที่สุด . . . อาจไม่ต้องมีใครเห็นคุณค่า
แต่ตัวลูกเอง . . . รู้สึกถึงคุณค่าของมันก็พอ
แล้ววันหนึ่ง . . .ความรักที่แท้จริงก็จะมาหาลูกเอง



สิ้นคำแม่พูด  . . . ฉันรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

และกลับมาคิดว่า

ทุกวันนี้ม่อนไม่อยากที่จะบังคับใครแล้วว่า

"คุณจะต้องเป็นของชั้นคนเดียว"

ทุกวันนี้จากอดีตที่ม่อนเจอมามันทำให้ม่อนรู้ว่า

เราบังคับใครให้อยู่กะเราไม่ได้

เอาเป็นว่าตอนนี้เราต่างคนต่างก้อไปตามหาคนที่ใช่ที่สุด

ของเรากันดีกว่า

แต่ถ้าวันหนึ่งเรายังไม่เจอเราค่อยกลับมาคุยกัน

ถึงสิ่งที่มันจะเป็นไป

ตอนนี้เราต่างก้อยังไม่พร้อมที่จะหยุดด้วยกันทั้งคู่

คุณยังอยากทำในสิ่งที่คุณชอบซึ่งบางครั้งม่อนไม่ชอบ

และม่อนก้อยังอยากทำในสิ่งที่ม่อนชอบแต่คุณไม่ชอบ

ก้อเลยทำให้เราทั้งคู่ไม่เข้าใจกัน

ถ้างั้นก้อให้ถือซะว่า คุณกะม่อน เราเจอกันในเวลาที่ไม่ใช่ก้อแล้วกันนะ

อย่าคิดมากไปเลยคุณไม่ได้ผิด เรื่องนี้ไม่มีใครผิดหรอก

โชคดีนะค่ะ

“ความรัก” กับ “ ความแค้น”
สองสิ่งนี้ . . . มันไม่เคยอยู่รวมกัน
. . . มันไม่เคยเข้ากันได้

คล้าย . . . "น้ำ" กับ "น้ำมัน"
เมื่อนำมาเทรวมกัน . . . ก็ไม่มีทางกลืนกินเป็นเนื้อเดียว
แต่ . . . มันกลับเป็นของคู่กัน

เมื่อความรัก . . . จากไปอย่างไม่ดีนัก
ครั้งหนึ่ง "เคยรัก"
. . . รักที่เขาเป็นเขา ในแบบที่เราอยากให้เป็น

ครั้งนี้ "แค้น" เพราะเกลียด ที่เขากลับมาเป็นตัวของตัวเอง
. . . แสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา
อย่างที่เขาว่า . . . กันว่า "ทั้งรัก ทั้งแค้น" นั่นเอง

คิดถึงสิ่งที่เขาเคยเป็นนั่น คือ . . . รัก
คิดถึงสิ่งที่เป็นอยู่ นั่น คือ  . . . เกลียด
สลับไปสลับมา จนเป็นความสับสน

แต่ . . . ความรักที่มี . . . มันก็คงอยู่ที่เดิมของมัน
อยู่ในแก้วน้ำใส . . . อย่างสงบนิ่ง
แล้วความแค้น . . . ที่เกิดจากความเกลียด
. . . ก็ถูกเทเติมเต็ม จนทับถมความรักที่มีอยู่ . . .
เป็นของคู่กัน . . . เพื่อรอ . . .
วันหนึ่งเราจะกลับมาคิดถึงมันอีก

วันนั้น . . . อาจเป็นวันที่ . . . ความรักกับความแค้น
กลายเป็นตะกอน . . . อยู่ก้นแก้ว
. . . แล้วก็เป็นได้ . . .

ให้เข้ากะบรรยากาศวาเลนไทน์อันแสนเงียบเหงาซะหน่อย เลยเอาบทความนี้มาให้อ่านกัน มันคงเป็นสัจธรรมจิงๆแหละ ที่เมื่อหมดรักก้อจะเกิดความแค้น

ทั้งรักทั้งแค้น มันคงเกิดมาเพื่อคู่กัน